นานแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยลืม..
posted on 16 Jul 2011 03:08 by ps1023นานมากแล้วสินะ ที่ฉันรอเธอ
ฉันรู้หรอกนะ ว่าเรามันห่างกัน
อดีตที่มันเกิดขึ้นระหว่างเรา มันอาจไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด
ตอนนี้เธอคงจะมีความสุขดี เธอคงจะไม่เดือดร้อนใจ
เธอคงจะ มีความสุขกับคนที่เธอรัก...
ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
มันเหงามากๆ เมื่อไม่มีเธอ
สิ่งที่ฉันคิด มันเป็นแค่ความฝันจริงหรือ
มันเป็นแค่จินตนาการที่ฉันคิดไปเองหรอ
อยากรู้จังเลยว่าตอนนั้นที่เธอพูดกับฉันแบบนั้น
เธอคิดกับฉันแบบไหน แบบรัก หรือเห็นฉันเป็นแค่แฟนคลับคนนึง
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงไม่ขอรู้จักเธอ
เพราะ ตั้งแต่เรารู้จักกัน มันก็ทำให้ฉัน รักเธอ
แต่มันก็ทำให้ฉันทรมาณอีกเหมือนกัน
ที่รักเธอ แต่ไม่อาจทำอะไรได้ไปมากกว่าคิดถึง
ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้คุยกัน ไม่มีข่าวคราวของเธอเลย...
ฉันไม่อยากจะคิดไปไกลกว่านี้ เพราะรู้ดีว่ามันคงไม่มีค่าอะไร
แต่เธอเข้ามาทำให้ฉันรู้จักคำว่ารัก
ตอนนั้น ฉันบอกเธอไปว่า
"อายุของเราห่างกันมากนะ แล้วอีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้สวย น่ารัก หรือ ร้องเพลงเพาะนะ"
แต่เธอก็ตอบกลับมาว่า
"ไม่เห็นเป็นไรนี่นา"
ถ้าวันนี้ เรายังมีโอกาศได้คุยกันอีก ฉันก็อยากบอกเธอ
จากหัวใจของฉันที่มีอยู่ จากความรู้สึกของฉันที่มีให้
จากความเป็นจริงที่ฉันทรมาณมากมาย เกินกว่าที่จะเก็บไว้อีกแล้ว
เมื่อไหร่ที่ฉันได้มีโอกาศนั้น ฉันจะเอ่ยคำนั้นออกมาก
ไม่ว่าผลสุดท้ายมันจะเป็นอย่างไร
จะสุข หรือทุกข์ ชั้นก็จะยอมรับมัน...
